تبلیغات
کادر بسته ، نمای باز - فن برنامه سازی تلویزیونی- قسمت هفتم
کادر بسته ، نمای باز
و خدایی که در این نزدیکیست ...

فن برنامه سازی تلویزیونی- قسمت هفتم
ارسال در تاریخ 19 تیر 92 توسط مصطفی صفری

 

.:.. نویسندگی برای تلویزیون

در جهان تصویر و تجربه، هنوز واژه ها نقطه شروع هر چیزی هستند که در فیلم یا تلویزیون انجام میشود . برای فروش یک فکر ، توضیح یک فصل رویداد و بیان یک نکته ، وجود واژه ها الزامی است . بسیاری از برنامه های خوب با یک یادداشت شروع شده اند.

.:.. از پرداخت اولیه داستان تا تصویر نامه

در ساخت فیلم مستند یا برنامه جدید تلویزیونی اولین قدم ، تدارک یک خلاصه داستان است.

پرداخت اولیه داستان ، شروع ، وسط و پایان آن را ارائه می دهد .

ساخت یک برنامه تلویزیونی ، افراد بسیاری را در بر می گیرد و باید به آنها قبل از اینکه بتوانند مثل یک گروه عمل کنند هدف مشترکی داده می شود . پرداخت اولیه داستانی کوششی در ارائه این هدف است .

با وجود اینکه پرداخت اولیه تغییر می کند ، اصلاح می شود ، بلا استفاده می ماند ، اما هنوز ارزش فوق العاده ای دارد .

وقتی که خلاصه داستان مورد توافق قرار گرفت به پیش نویس تصویر نامه و سپس به تصویر نامه نهایی تبدیل می شود .

کارگردان از تصویر نامه نهایی ، تصویر نامه دوربین خود را آماده می کند . برای یک برنامه استودیویی این صرفا حاوی کلماتی است که بالاخره در برنامه گفته و دستور العملهای خلاصه صحنه است که در سمت راست هر صفحه نوشته می شود و در سمت چپ دستور العملهای دوربین قرار می گیرد .

در استودیو تصویر نامه دوربین اساس همه چیز است و هرگونه تغییر فاحش در آن منجر به سردرگمی و مشکلات بعدی می شود .

 

برای کسی که تجربه تلویزیونی ندارد ، تصویر نامه یک قطعه ادبی خشک و فاقد جذابیت است . واژه ها باید با دقت انتخاب و برای فائق آمدن بر فقدان تاکیدهای صوتی و بیان تصویری با احتیاط مرتب شوند .

در تلویزیون واژه ها تنها بخشی از حس را حمل می کنند ، بقیه توسط لحن صدا ، حالت چهره ، موسیقی ، عکس ، فیلم یا حتی یک مکث بیان می شود .

نویسندگی برای تلویزیون به سادگی و عامیانه بودن در سبک نیاز دارد . واژه ها باید با دقت و صرفه جویی سازماندهی شود و راحت و خود به خود به گوش برسد . نویسنده باید عناوین و موسیقی شروع را پشت سر گذارد ، صحنه اول را برای خود تصویر کند و همان طور که واژه ها را می نویسد با گوش درونیش آنها را بشوند .

واژه ها در تلویزیون صرفا بخشی از ارتباط کامل هستند و بعضی وقتها اصلا نیازی به آنها نیست .

شاید کمترین خصوصیت یک تصویرنامه نویس این است که بداند چه وقت چیزی نگوید .

 .:.. تصویر نامه نویس

نگرش یک نویسنده نسبت به تصویر نامه تلویزیونی به تناسب نوع برنامه متفاوت است . با وجودی که مردم اعتراف می کنند « مستندهای خوب » را می پسندند ، اما حقیقت این است که آنها مستند را یک برنامه فرعی به شمار می آورند .

بیننده های تلویزیون مستندها را چنانچه در لابلای برنامه های شب باشد و اتفاقا توجهشان را جلب کند می پذیرند . و اگر کسلشان کند احتمالا ً کانال سرگرم کننده تری را انتخاب خواهند کرد . مستند تلویزیونی باید اول بیننده اش را جذب کند و برای جلب توجه او برای نیم ساعت بعد بجنگد.

لزومی ندارد یک رویداد کاملا نمایشی یا بسیار گسترده باشد . وقتی نظر بیننده جلب شد ، آرام شدن ضرب آهنگ و تنش را برای ادامه داستان تحمل خواهد کرد .

 .:.. چگونگی تصویر نامه تلویزیونی

معمولی ترین و مناسب ترین روش پیاده کردن تصویر نامه ، تقسیم عمودی صفحه به دو بخش است ، متن در بخش راست و توضیح خلاصه تصاویر در بخش چپ .

ممکن است بسیاری حقایق موجود در تصویر نامه نهایتاً در مصاحبه های خلال فیلم ، یا در صحبتهای مدون شده ، نظرات افرادی که در فیلم گفته می شوند گفته شود . 




طبقه بندی: برنامه سازی تلویزیون، 
دنبالک ها: منبع،
نظرات شما